TOHUM ÇULLUKLARI», Güney Amerika ile Falkland adalarının bu ormantavuğuna benzeyen garip kuşlarıdır. Mutlaka sürü halinde yolculuk ederler. Bu gruplarda çok kere elliden fazla kuş bulunur. Bunlar bazen havalanıp dört bir yana dağılmadan aralarından bir atlının geçmesine müsaade ederler. Rahatsız edilmedikleri vakit, ağır ağır yerde dolaşır ve güvercinimsi ıslıklarla birbirlerine seslenirler. Kendilerini gizlemeye sıra gelince hayli kurnazdırlar, onları ürkütüp gizlendikleri yerden uçurmak da kolay değildir. Çok zorda kalınca, tıpkı akrabaları bataklık çullukları gibi döne döne havaya atılır, bir yandan da gıcırtılı bir çığlık salıverirler. Sürü havadayken sık bir kitle halinde ve büyük bir hızla yolculuk eder.
Göçücü olan bu kuşlara Patagonya’da deniz seviyesinde, Bolivya Andiarında ise 4 200-4 300 metre yükseklerde rastlıyoruz. Patagonya türü Kuzey Arjantin’de kışlar.
Tohum çullukları 15-30 santim uzunluğundadır. En küçük tipleri bıldırcınları hatıra getirir. Bilinen dört türünün kalınca bir vücudu, kısa ve kuvvetsiz bacakları, uzun ve çok sivri kanatları ve tavuksularınki gibi tüyleri vardır. «Thinicoridae» denilen ayrı bir aile meydana getirmelerine rağmen, yağmurkuşlarıyle akrabadırlar.
İsimlerinden de anlaşıldığı üzere tohum çullukları, sadece bitkisel maddelerle ve özellikle tohumlarla beslenirler. Bu kuşlar yerdeki otla astarlanmış bir girintiye yumurtlarlar. 3 - 4 yumurtaları, soluk gri veya pembemsi gri üzerinde sık kahverengi benekli ve armut biçimindedir. Tabiat bilginleri, kuşun, kuluçkaya oturmadığı zaman, yumurtalarının üzerini otla örttüğüne dikkat etmişlerdir

İSMİNİ «yengeç yağmur kuşu» (Dromes ardeola) diye Türkçe’ye çevirebileceğimiz bu kuş, yuva yapma âdetleri bakımından öbür yağmurkuşlarından ayrılır. Öbürleri gibi üç veya dört yumurta yumurtlayacağına, tek beyaz yumurtasını kuşlar tarafından kazılmış bir tünelin sonuna yumurtlar. Yavru kuğun bir süre bu inde kaldığına dikkat edilmiştir, halbuki yağmurkuşlarının çoğunluğunun yavruları yumurtadan çıktıktan kısa bir süre sonra büyüklerinin arkası sıra dolaşabilmektedir.
«Dromadidae» ailesinde yer alan «yengeç yağmurkuşu», Hint Okyanusu kıyılarıyle adalarının kumluk bölgelerinde yaşamaktadır. Bu uzun bacaklı ve siyahlı beyazlı yağmurkuşunun ağır bir siyah gagası vardır. Kumsalların yengeçleri ve başka küçük yaratıklarıyle beslenir.

(Recurvirostra avocetta)

«Avrupa kılıçgagalısı»; Yeni Dünya’lı akrabasına çok benzer. Başının tepesi, ensesi, omuzları ve kanatlarının en büyük kısmı siyah, kanatlarındaki İki genişçe alan ile geri kalan tüyleri ise beyazdır. Uzunluğu 43 santim kadardır. Gerçek bir deniz kuşudur. Dibi çamurlu olan sığ deniz ve göl kıyılarında barınır.

(Recurvirostra americana)

«Amerika kılıçgagalısı» nın gagası aynen yukarıda tarif edildiği gibidir. Kuzey Amerika’nın batısının kalevi göller çevresinde pek boldur. 50 santim uzunluğunda olabilen Amerika kılıçgagalısı, suda ve çamurda yürümesine elverişli çok uzun bacakları olan güzel bir yağmurkuşudur. Tüylerinde beyazı, esmer ve koyu sarı renkleri dikkati çeker. Erkekle dişi sırayla kuluçkaya yatarlar. Eşlerden biri kalevi düzlükte yuvaya doğru gelirken, öteki yumurtaların üzerinden kalkar. Fakat bunu görmek için, insanın kendini iyice gizlemesi lâzımdır, zira kılıç-gagalı, insanlar yuvasına yaklaştıkları vakit pek gürültücü ve saldırgan olur.

«Kız kuşu» (Vanellus vanellus) uzun siyah sorgucundan derhal tanınır. 34 santim uzunluğundaki bu kuşa 81 derece kuzey enlemiyle Kuzey Hindistan ile Kuzey Afrika arasındaki bütün Eski Dünya ülkelerinde rastlanır. Avrupa ülkeleri arasında en fazla kız kuşunu barındıranı Hollanda’dır. İlkbaharın ilk müjdecilerinden olan kız kuşları burada âdeta ulusal kuş haline gelmişlerdir.
Bazı Eski Dünya yağmur kuşları fazladan renkli tüylerle süslüdürler. Bunlardan biri olan Avustralya’nın «lobibyx» inin suratında, gagasının dibini ve alnını gözden gizleyen maskemsi bir san sarkık et dikkati çeker. Bu kuşun kırmızı bacaklarıyle kanat mahmuzları da garip görünüşünün ilginçliğini büsbütün artırır.

(Charadrius pluvialis)

«Yağmur kuşu» veya öbür adıyla «Altın yağmur kuşu», bütün göçüsü kuşların en üstünlerinden biridir. 27 - 28 santim uzunluğundadır, açılmış kanatlarının eni de yaklaşık olarak 58-60 santimdir. Vücudunun aüyük bir kısmı siyahtır, üreme mevsiminde sırtında altın sarısı loktalar göze çarpar. Bu güzel kuş Kuzey Kutbunun kısa yazında uzak kuzeysel enlemlerin tundralarında fuva yapar. Havalar ısmmaya yüz tutunca, bu ıssız diyarları örten kar, altındaki toprak tarafından emilemeyecek kadar çabuk erir, böylece sivrisinekler ve tatarcıklarla kaynaşan geniş bataklıklar ortaya çıkar. Yağmur kuşu bu kanatlılardan başka, rastladığı böcekleri ve solucanları da mideye indirir.
Eylül sonları gelince, yağmur kuşları, Avrupa’da Laponya ile Finlandiya’dan Akdeniz ülkelerine ve Kuzey-batı Afrika’ya, Kuzey Asya’ dan Hindistan’a ve Çin’e, Amerikanın kuzeysel enlemlerinden ise Birleşik Amerika’nın güneyine, hatta bazen Brezilya’ya kadar inerler. Pasifik yağmur kuşları ise Alaska ile Ha\vaii adaları arasındaki 3 500 -3 600 kilometreyi hiç mola vermeksizin katederler. îyi yüzemedikleri için, bu yolculuğu yiyip içmeden ve dinlenmeden saatte 60 - 110 Km. hızla tamamlarlar. Bu göçe, katılan binlerce yağmur kuşu, nisan veya mayıs aylarında tekrar kuzeye dönmek üzere yola çıkar.

OLAĞANÜSTÜ GÖÇMENLER:
Yagmurkkuşugillere bu ad, yağmurdan önce söylenir gibi ötmelerinden ötürü verilmiştir. Yağmurkuşugülerin altmış üç türüne dünyanın hemen her tarafında rastlıyoruz. Birçoğu dikkate değer göç yolculuklarıyla ün salmışlardır. Çulluklarla yakın akraba olan «yağmurkuşugiller» (Charadriidae) ailesi üyelerinin daha kısa bacakları ve daha kısa bir gagaları vardır. Kanatları sivri, kuyrukları orta uzunlukta ve yuvarlanmıştı. Yağmurkuşuğiller çoğunlukla sade renklerde ufak veya orta irilike kuşlardır. Kıyılarda olduğu gibi, ovalarla kırlarda da keyifleri yerindedir. Hepsinin iri sayılabilecek bir kafası ve fevkalade gelişmiş uçuş kasları sebebiyle tombul olan bir vücudu vardır. Bu tombul kuşların eti lezzetlidir. Yağmurkuşugiller’de arka parmak ya yoktur, ya da pek ufaktır.
Bütün yağmurkuşugiller kumdaki veya topraktaki ufak oyukların içine oldukça iri dört yumurta yumurtlarlar. Bu yumurtalar koni biçiminle siyah ve kahverengi noktalı veya lekelidir, Avrupa’da yağmurkuşugiller’in yumurtaları çok yenir.